Το κράτος δείχνει τα δόντια του

(Μάης 2011)

Για την βάρβαρη και απροσχημάτιστη καταστολή της πορείας στις 11/5

Χιλιάδες διαδηλωτών πορεύτηκαν για μια ακόμη φορά στους δρόμους της Αθήνας με αφορμή την απεργία της 11 Μαΐου. — Επέλεξαν με αυτό τον τρόπο να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην αντικοινωνική επίθεση που έχουν εξαπολύσει το κράτος και το κεφάλαιο, εξαθλιώνοντας μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, αυξάνοντας την ανεργία, τη φτώχεια, τον αποκλεισμό και την καταπίεση. — Οι προθέσεις του κράτους είχαν γίνει φανερές από νωρίς και συγκεκριμένα μπλοκ διαδηλωτών είχαν εκ των προτέρων στοχοποιηθεί. — Ένας κλοιός αστυνομικών δυνάμεων μας «συνόδευε» καθόλη τη διάρκεια της πορείας. Καθώς πλησιάζαμε στην Βουλή, οι δυνάμεις καταστολής απέκοψαν το μπλοκ της Συνέλευσης Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, οδηγώντας τα τμήματα της πορείας που ακολουθούσαν στην Πανεπιστημίου μπροστά από τη M. Bρετανία.

Φεύγοντας από το Σύνταγμα και καθώς τα μπλόκ των αναρχικών, των αντιιεραρχικών συνελεύσεων γειτονιάς, των ταξικών σωματείων βάσης, και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς βρίσκονταν στην Πανεπιστημίου, γύρω στις 15 διμοιρίες ΜΑΤ εξαπέλυσαν εναντίον τους συντονισμένη επίθεση.
Αποτέλεσμα της δολοφονικής επίθεσης των ΜΑΤ ήταν ο τραυματισμός εκατοντάδων διαδηλωτών. Δεκάδες κατέληξαν σε νοσοκομεία και κλινικές με ανοιγμένα κεφάλια, σπασμένα σαγόνια, μύτες και δόντια, εγκαύματα από χειροβομβίδες κρότου λάμψης. Ένας διαδηλωτής έχασε τη σπλήνα του μετά από χτυπήματα που δέχτηκε από τους προστάτες του πολίτη στην κοιλιακή χώρα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης χτυπήθηκε ο σύντροφος Γιάννης Κ., από το μπλοκ της Συνέλευσης Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων. Μεταφέρθηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας σε προθανάτια κατάσταση. Διαγνώστηκε εκτεταμένη εσωτερική αιμορραγία στο κεφάλι που προκλήθηκε από πολλαπλά χτυπήματα (πιθανότατα από πυροσβεστήρα των δυνάμεων προστασίας του πολίτη). Εμφανή ήταν τα σημάδια της αστυνομικής βαρβαρότητας σε όλο του σώμα. Χειρουργήθηκε άμεσα και νοσηλεύθηκε για 8 μέρες στην εντατική.

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που δέχονται επίθεση τα συγκεκριμένα μπλοκ. Η βασική διαφοροποίηση είναι το ότι αυτή τη φορά η επίθεση ήταν απροσχημάτιστη και δεν είχε στόχο τη διάλυση της πορείας αλλά τον τραυματισμό όσο το δυνατό περισσότερων διαδηλωτών. Οι δεκάδες διμοιρίες που επιτέθηκαν ταυτόχρονα και συντονισμένα σε όλο το μήκος του συγκεκριμένου κομματιού της πορείας κάνουν φανερή τη γελοιότητα του ισχυρισμού περί «μεμονωμένων περιστατικών παρεκτροπής των ΜΑΤ». Η κρατική εντολή (παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις του «Σάμινα» Παπουτσή, τα όργανα του κράτους δρουν πάντα κατ΄εντολή του κράτους) και η λύσσα των κρατικών σκυλιών, φανερώνει τις προθέσεις των εξουσιαστών και τον τρόπο που έχουν επιλέξει να χειριστούν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.

Τα κόμματα και οι επίσημοι συνδικαλιστικοί φορείς, που αποτέλεσαν για χρόνια αποδοτικούς μηχανισμούς διαμεσολάβησης, ελέγχου και χειραγώγησης, έχουν απαξιωθεί πλήρως σήμερα και δεν μπορούν να διαχειριστούν τη συσσωρευόμενη κοινωνική οργή. Η βίαιη καπιταλιστική (αλλά και γενικότερα κοινωνική) αναδιάρθρωση που επιχειρείται θα στηριχθεί κατά κύριο λόγο στην όξυνση του πολέμου όλων εναντίον όλων, στην άσκηση ωμής βίας και την τρομοκράτηση της κοινωνίας με κάθε μέσο.

Έτσι, ο φόνος του 44χρονου Μανώλη Καντάρη, αποτέλεσμα της βαρβαρότητας που γεννά ο καπιταλισμός και της επιβαλλόμενης συνθήκης του κοινωνικού κανιβαλισμού, έγινε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης από τη φασιστοσυμμορία της χρυσής αυγής αλλά και από την ίδια την κυβέρνηση. Υπό την καθοδήγηση και τη στήριξη του κράτους οι νεοναζιστικές συμμορίες οργάνωσαν ένα πογκρόμ μεταναστών (αλλά και ανυποψίαστων ντόπιων με λίγο πιο σκούρο δέρμα) και επιτέθηκαν αρκετές φορές μαζί με τα ΜΑΤ στις καταλήψεις Βίλα Αμαλίας και Πατησίων 61 κ Σκαραμαγκά. Η κατάληξη ήταν η δολοφονία 21χρονου μετανάστη από το Μπαγκλαντές, ο τραυματισμός δεκάδων άλλων, οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού για ενίσχυση του κρατικού στρατού στο κέντρο της Αθήνας και οι «σκούπες».

Ταυτόχρονα, τα ΜΜΕ επιδόθηκαν σε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού των καταπιεσμένων, προβάλλοντας ως αίτιο της αυξανόμενης αντικοινωνικής βίας και εγκληματικότητας τη συνύπαρξη ντόπιων και μεταναστών και αναγορεύοντας τους τελευταίους στον υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνο για την υπόλοιπη κοινωνία. Αποσιώπησαν ηθελημένα τα προφανή. Η καθημερινή βία που ασκούν το κράτος και το κεφάλαιο, η φτώχεια και η εξαθλίωση που παράγουν, ο ανταγωνισμός που για χρόνια καλλιεργούν και προτάσσουν είναι υπεύθυνα για τα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού μεταξύ των καταπιεσμένων. Τμήμα του ευρύτερου κρατικού σχεδιασμού αποτελεί η υποδαύλιση του πόλεμου όλων εναντίον όλων, η στοχοποίηση και η απομόνωση κοινωνικών τμημάτων, ώστε κατακερματισμένα να μην αποτελούν κίνδυνο για τους κυρίαρχους. Παράλληλα, το κράτος ενισχύει και προβάλλει μια εικόνα βίας στο κέντρο της πόλης, μια κατάσταση έντασης, ώστε να εμφανιστεί ως διαιτητής και επιβολέας της «τάξης και της ασφάλειας» που «προστατεύει το συμφέρον όλων μας», να επικυρώσει το ρόλο του ως διαμεσολαβητής και να εξασφαλίσει εκ νέου τη συναίνεση τμημάτων της κοινωνίας.

Για όσους δεν «πειστούν» από την άθλια προπαγάνδα τους, το κράτος και κεφάλαιο δηλώνουν ρητά τις προθέσεις τους. Κλιμακώνουν τη βία στοχεύοντας στην καταστολή κάθε κοινωνικής αντίστασης, στην τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων και τον παραδειγματισμό όσων σκέφτονται να αγωνιστούν. Οι συντονισμένες επιθέσεις φασιστοειδών -ενεργούμενων του κράτους- και των επίσημων κατασταλτικών μηχανισμών στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα αυτής της κοινωνίας και σε κατειλημμένους χώρους αγώνα καθώς και η βάρβαρη καταστολή της πορείας στις 11/5 σηματοδοτούν αυτή ακριβώς την επιλογή εφαρμοζόμενης πολιτικής.

Αν νομίζουν όμως ότι μπορούν να μας τρομοκρατήσουν είναι γελασμένοι. Ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά τμήματα επιλέγουν να αγωνιστούν συλλογικά, αντιιεραρχικά, αδιαμεσολάβητα, μακριά από κάθε μορφής καθοδήγηση και κηδεμονία. Όλο και περισσότεροι καταπιεσμένοι αγκαλιάζουν τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, τα ταξικά σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς. Πληθαίνουν οι αναρχικές συλλογικότητες, οι συνελεύσεις, οι καταλήψεις. Ο κόσμος της ελευθερίας μεγαλώνει διαρκώς. Αμφισβητεί έμπρακτα το υπάρχον, συμβάλλει στη συνειδητοποίηση της κοινής μας θέσης και την ενίσχυση της μεταξύ μας αλληλεγγύης.

Με την «ασφάλεια» και τον εσωτερικευμένο τρόμο της απομόνωσης και της περιχαράκωσης, δεν κερδήθηκε ποτέ τίποτε. Η δική μας απάντηση στο φόβο και την εξαθλίωση, η απάντηση των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων αυτού του κόσμου, οφείλει να δοθεί στο δρόμο, στις γειτονιές μας, στους χώρους δουλειάς μας και να είναι συνολική. Να στοχεύει στην καταστροφή του κράτους και του καπιταλισμού, στην κοινωνική επανάσταση και την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, στη δημιουργία μιας ελεύθερης κοινωνίας, με ισότιμες και αλληλέγγυες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Αναρχική Συλλογικότητα «Καθ’ Οδόν»

This entry was posted in Αναλύσεις, Κείμενα. Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *