Ο φασισμός χτυπάει από πολλές πλευρές. Nα τον τσακίζουμε και σήμερα και αύριο και πάντα.

«Και βλέπετε σήμερα τι συμβαίνει στην Ευρώπη; […] Σήμερα στο Παρίσι είχαμε μακελειό με τουλάχιστον 12 νεκρούς. Και εδώ κάποιοι προσκαλούν κι άλλους λαθρομετανάστες και μοιράζουν από τώρα ιθαγένειες…». H δήλωση ανήκει στον έλληνα πρώην πρωθυπουργό και έγινε την ίδια μέρα που δώδεκα μέλη του γαλλικού περιοδικού «Σαρλί Εμπντό» δολοφονήθηκαν από τζιχαντιστές στο Παρίσι. Πατώντας πάνω στα πτώματα για να δικαιολογήσει τους φράχτες, τις ελληνικές λαμπεντούζες, τα βασανιστήρια, τις νάρκες, την Frontex, τον ρατσισμό και το μίσος κατά των μεταναστών. Πλειοδοτώντας σε ακροδεξιό μισανθρωπισμό, εξισώνοντας τον πρόσφυγα με τον δολοφόνο, τον μετανάστη με τον τρομοκράτη. Ταυτίζοντας το τείχος του θανάτου στον Έβρο (όπου λίγες μέρες πριν είχε πεθάνει από το κρύο ένας πρόσφυγας κρατώντας αγκαλιά την κόρη του) με την «προστασία του έθνους». Εκφράζοντας ένα μέρος της κοινωνίας που βλέπει τον «εχθρό» στον μετανάστη και όχι εκεί που πραγματικά βρίσκεται, στον εξουσιαστή. Ένα άλλο μέρος, «ανυποψίαστο» και αδιάφορο, «ανακάλυψε» ξαφνικά τον «αντιφασισμό», όταν τον Σεπτέμβριο του 2013 ο Παύλος Φύσσας έβαλε τη ζωή του ανάχωμα στην εξάπλωση των ναζιστικών συμμοριών, αναγκάζοντας την εξουσία να «διαχειριστεί» το φαινόμενο που η ίδια έθρεφε και ενίσχυε όσο οι νεκροί ονομάζονταν Σαχτζάτ, Μπαμπακάρ, Μοχάμεντ. Γιατί «αξιομνημόνευτος» νεκρός είναι ο «δυτικός, πολιτισμένος» νεκρός. Όλοι οι υπόλοιποι είναι άψυχοι μελαψοί αριθμοί στα γεωστρατηγικά σχέδια των αγορών, των κρατών και των κοινωνιών του «αναπτυγμένου κόσμου». Και μπορεί η ηγεσία της χρυσής αυγής να συνελήφθη, ο φασισμός όμως κυκλοφορεί ελεύθερος και συνιστά πλέον ένα σταθερό κοινοβουλευτικό πόλο, όπως έδειξαν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές.

Συνέχεια ανάγνωσης Ο φασισμός χτυπάει από πολλές πλευρές. Nα τον τσακίζουμε και σήμερα και αύριο και πάντα.