Πανό στην οδό Στουρνάρη για την 17η Νοέμβρη

Δημοσιεύθηκε στη Κείμενα | Σχολιάστε

Εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης συνέχεια…

το κείμενο σε μορφή pdf εδώ

Το νέο κυβερνητικό νομοσχέδιο που αφορά τα πανεπιστήμια και ψηφίστηκε στην βουλή αποτελεί τμήμα μιας συνολικότερης αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης και του ίδιου του κρατικού/καπιταλι­στικού συστήματος. Η επίθεση στην εκπαίδευση και η κατεδάφιση κεκτημένων δεκαετιών, ανήκει στην ίδια ατζέντα με το τσάκισμα μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, στα πλαίσια των μνημονιακών προγραμμάτων και της συστημικής κρίσης.

Ο νέος νόμος Γαβρόγλου εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς που προωθούν ένα πανεπιστήμιο προσηλω­μένο στην παραγωγή υπερεξειδικευμένου και ευέλικτου εργατικού δυναμικού, προκειμένου να κα­λυφθούν οι σύγχρονες ανάγκες της αγοράς. Η κάλυψη του μνημονιακού στόχου για “πρωτογενή πλεονάσματα” οδηγεί σε περικοπές πόρων και δαπανών για την εκπαίδευση, με αποτέλεσμα την κατάργηση τμημάτων και σχολών και τη σύντμησή τους σε νέα προγράμματα σπουδών. Η κατε­δάφιση εργασιακών δικαιωμάτων με την διάσπαση του ενιαίου πτυχίου υποχρεώνει τους αποφοί­τους σε διαρκείς σπουδές και γεννά την ανάγκη για επιπρόσθετη επαγγελματική κατάρτιση, οδη­γώντας τους στο να πληρώνουν αδρά για την συμμετοχή τους σε μεταπτυχιακά προγράμματα σπου­δών. Παράλληλα, ανοίγουν ασαφείς επαγγελματικοί τομείς, που ουσιαστικά θα αναλάβουν την κα­τάρτιση συμπληρωματικών εργαζομένων “πασπαρτού”.

Το νομοσχέδιο, βαθαίνει επιπροσθέτως τη μονοδιάστατη και οικονομίστικη, τεχνοκρατική διάστα­ση της γνώσης. Στο πανεπιστήμιο η γνώση αποξενώνεται από την κοινωνική της λειτουργία, απα­ξιώνεται ως μέσο σύλληψης και ερμηνείας του κόσμου και προσανατολίζεται μονόπλευρα στην με­γιστοποίηση του κέρδους των αφεντικών. Αποτέλεσμα είναι η παραγωγή άβουλων και πειθήνιων εργαζομένων, που θα στελεχώσουν μελλοντικά την καπιταλιστική παραγωγή. Σε αυτήν την κατεύ­θυνση, η υποτίμηση των μη “παραγωγικών” σπουδών, των ανθρωπιστικών και των κοινωνικών, όπου διαρκώς δέχονται επιθέσεις, αναδεικνύει το πώς νοηματοδοτούν κράτος και αφεντικά το πα­νεπιστήμιο. Η κατάργηση του τομέα “παιδαγωγικής” από την φιλοσοφική σχολή και ο κίνδυνος απόσπασης της παιδαγωγικής επάρκειας από ένα πλήθος τμημάτων που συνδέονται με αυτόν απει­λεί να τινάξει στον αέρα τα επαγγελματικά δικαιώματα χιλιάδων φοιτητών/τριων και αποφοίτων.

Ο νέος νόμος δεν έπεσε απ’ τον ουρανό. Οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση είναι μια συνεχιζόμε­νη διαδικασία που προχωρά με σταθερούς βηματισμούς και ανεξαρτήτου κυβέρνησης. Τα τελευ­ταία χρόνια, η εισχώρηση επιχειρηματικών ομίλων, μάνατζερ και εταιριών σεκιούριτι στις σχολές, συνιστούν γνώρισμα μιας προσπάθειας περαιτέρω συγχρονισμού της εκπαίδευσης με τη νεοφιλε­λεύθερη πραγματικότητα. Η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από ιδιωτικά συμφέροντα, ενισχύ­ει και νομιμοποιεί την σχέση μεγαλοεπιχειρηματιών με πανεπιστημιακά ιδρύματα. Οι χρηματοδο­τήσεις δεν αποτελούν εθελούσιες ενισχύσεις του εκπαιδευτικού θεσμού, αντίθετα λαμβάνουν χαρα­κτήρα επενδύσεων, αφού οι καπιταλιστικοί όμιλοι εισπράττουν άμεσα ή έμμεσα οφέλη και ανταλ­λάγματα (π.χ. τη διεξαγωγή ερευνητικών προγραμμάτων για λογαριασμό τους) μεγιστοποιώντας τα κέρδη τους. Οι χρηματοδοτήσεις αυτές, τείνουν εν τέλει να υποκαταστήσουν το κράτος ως οικονο­μικό τροφοδότη, εδραιώνοντας την παρουσία των ιδιωτών στα πανεπιστήμια. Η παρουσία αυτή, σε συνδυασμό με τη ισοτίμηση των διπλωμάτων που παρέχουν τα ιδιωτικά ιδρύματα, δημιουργεί ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο από το οποίο ακόμη μεγαλύτερα κομμάτια της τάξης μας θα είναι αποκλει­σμένα.

Η εμφάνιση των συστημάτων μαζικής εκπαίδευσης συμπίπτει χρονολογικά με την ανάδυση της αστικής τάξης, τη συγκρότηση των εθνών-κρατών και την ανάπτυξη της καπιταλιστικής αγοράς, στα μέσα του 18ου αιώνα. Οι τεχνολογικές ανακαλύψεις της εποχής, η υλική και ιδεολογική ηγεμο­νία του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού, η έκρηξη των επιστημών και η πρακτική εφαρμογή τους στο πεδίο της βιομηχανικής καπιταλιστικής παραγωγής, η γιγάντωση του κρατικού μηχανισμού και η ανάγκη στελέχωσής του, οδήγησαν κράτος και κεφάλαιο να κατασκευάσουν μία δομή που θα διοχετεύει στην αγορά και τον κρατικό μηχανισμό το απαιτούμενο εξειδικευμένο προ­σωπικό. Το αμιγώς παιδαγωγικό κομμάτι των συστημάτων μαζικής εκπαίδευσης αποτέλεσε πτυ­χή της απόπειρας κράτους και αστικής τάξης να επιβάλλουν συνοχή στο κοινωνικό σώμα, να εξι­σώσουν στην κοινωνική συνείδηση το αφεντικό με τον εργάτη, τον εξουσιαστή με τον εξουσια­ζόμενο. Το όχημα ήταν και εξακολουθεί να είναι μέχρι και σήμερα η διαμόρφωση εθνικής συνείδη­σης και η εμφύσηση της αστικής φιλελεύθερης ιδεολογίας, διαμέσου μιας πληθώρας επιβολών, πει­θαρχήσεων και προπαγανδιστικών μεθόδων (π.χ. παρελάσεις, εθνικιστικές γιορτές, εκκλησιασμός, παραχάραξη της ιστορίας, μονόπλευρη πληροφόρηση, ιδεολογικά στρατευμένες διαλέξεις κ.ά.). Το σύστημα εκπαίδευσης, όσο κι αν εκσυγχρονίστηκε, όσο κι αν ξέφυγε από τον χάρακα και τις φορε­σιές, δεν κατάφερε να ξεφύγει από τον ιστορικό του ρόλο, αφού από την ίδια του την φύση λει­τουργεί στην υπηρεσία του κράτους και του κεφαλαίου

Ο αγώνας ενάντια στο νέο νομοσχέδιο αφορά πρώτα και κύρια τους φοιτητές/ριες των σχολών. Οι μορφές του αγώνα και τα περιεχόμενα του, σχηματοποιούνται και αναπτύσσονται ως προϊόν και αντανάκλαση των συσχετισμών στο φοιτητικό κίνημα και της σχέσης του με τους υπόλοιπους κοι­νωνικούς και ταξικούς αγώνες. Από την μεριά μας ως αναρχικοί/ες προτάσσουμε την ακηδεμόνευτη οργάνωση των φοιτητών/τριων, μακριά από κομματικές παρατάξεις, αρχηγούς και ηγεσίες. Προ­τάσσουμε την ισότιμη και καθολική συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων για την οργάνωση των κινητοποιήσεων, των δράσεων και των καταλήψεων.

Ως αναρχικοί/ες, στεκόμαστε αλληλέγγυα στους αγώνες των ανθρώπων της τάξης μας που παλεύ­ουν για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας. Ο αγώνας ενάντια στο συγκεκριμένο νόμο είναι σημαντικός, αλλά ακόμα και πετύχει την κατάργησή του δεν θα έχει μετασχηματίσει τον πυρήνα της εκπαίδευσης. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αναπαράγει και οξύνει την εκμετάλλευση και την καταπίεση δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί σε απελευθερωτική κατεύθυνση. Συνεπώς, θεωρούμε πως μια προσπάθεια για αλλαγή των εκπαιδευτικών δομών αποκτά πραγματική υπόσταση όταν εντάσ­σεται σε μια συνολική επαναστατική προοπτική για την κοινωνική απελευθέρωση. Για τη δημιουρ­γία μιας κοινωνίας στην οποία η γνώση θα διαχέεται κοινωνικά και συμβάλλει στην ολόπλευρη ανάπτυξη των γνωστικών, νοητικών και αντιληπτικών ικανοτήτων των ανθρώπων, σε ένα περιβάλ­λον ελευθερίας και μέσα από συλλογικές μορφωτικές διαδικασίες που θα προάγουν την μάθηση και την επιστημονική έρευνα προς όφελος της κοινότητας και ολόκληρης της κοινωνίας και όχι προς όφελος του κράτους και του καπιταλισμού. Για να οικοδομήσουμε μια τέτοια κοινωνία είναι σημα­ντικό να διασυνδέσουμε κάθε μερικό αγώνα, μικρό ή μεγάλο, με τον συνολικότερο αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την καταστροφή κάθε εξουσιαστικής δομής και σχέσης. Για μια αταξι­κή, ακρατική, φεντεραλιστική κοινωνία, για την αναρχία.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Δημοσιεύθηκε στη Κείμενα | Σχολιάστε

Το κράτος και οι φιλήσυχοι δολοφόνοι εξολοθρεύουν όσους/ες δε χωράνε στα καλούπια τους

το κείμενο σε μορφή pdf  εδώ

Το μεσημέρι της 21ης Σεπτέμβρη 2018 ο Ζακ Κωστόπουλος καταλήγει νεκρός μετά τον βάναυσο ξυλοδαρμό του έξω από κοσμηματοπωλείο της Ομόνοιας από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, έναν ακόμη μαγαζάτορα και στη συνέχεια από μπάτσους της ΔΙΑΣ, περιτριγυρισμένος από κόσμο που παρακολουθούσε χωρίς αντίδραση ό,τι συνέβαινε.

Η δολοφονία του αποπειράθηκε να συγκαλυφθεί σε μια συντονισμένη προσπάθεια αστυνομίας και ΜΜΕ. Οι μπάτσοι αφήνουν τον ιδιοκτήτη ελεύθερο να καθαρίσει στην κυριολεξία το χώρο, δεν συλλέγουν στοιχεία και καταθέσεις από τον συγκεντρωμένο κόσμο, ενώ για μέρες ο δεύτερος μα­γαζάτορας “αναζητούταν”. Άμεσα, και πριν ακόμη γίνει γνωστή η ταυτότητα του δολοφονημένου, ξεκινάει από τα ΜΜΕ μια εκστρατεία ξεπλύματος, με την κατασκευή του αφηγήματος του οπλο­φόρου τοξικομανούς ληστή που αυτοτραυματίστηκε θανάσιμα στην απόπειρα του να διαφύγει (λες και ακόμη κι αν ίσχυε αυτή η κατασκευή θα μείωνε σε οποιονδήποτε βαθμό τις ευθύνες των δολο­φόνων του), φτάνοντας μέχρι το σημείο να γίνονται σφιγμομετρήσεις για το αν η “κοινή γνώμη” συμφωνεί με την αντίδραση του ιδιοκτήτη η όχι. Τελικά, αμφότεροι οι επιτιθέμενοι αφήνονται ελεύθεροι μέχρι τη δίκη.

Το περιστατικό της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου συμπύκνωσε με σκληρό τρόπο ορισμένες από τις χειρότερες παθογένειες που απορρέουν από την εξουσιαστική οργάνωση της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Η ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας, η μικροαστική ηθική που νομιμο­ποιεί ή δικαιολογεί την υπεράσπιση αυτής της ιδιοκτησίας με κάθε τρόπο απέναντι σε οποιαδήποτε “απειλή” και το δόγμα του πολέμου όλων εναντίον όλων συνιστούν ένα δίκαιο που λειτούργησε ως υπόβαθρο στη συγκεκριμένη επίθεση. Υπόβαθρο απαραίτητο, αλλά όχι αναγκαστικά επαρκές για την εκδήλωση μιας βίας τέτοιας έκτασης και έντασης. Το αίσθημα της απειλής δεν ήταν αρκετό από μόνο του. Ήταν ο υποτιθέμενος φορέας της που λειτούργησε ως καταλύτης. Οι μανιασμένοι επιτι­θέμενοι, στα μάτια τους, είχαν απέναντί τους έναν άνθρωπο κατώτερο από αυτούς: έναν τοξικομα­νή, έναν ομοφυλόφιλο, έναν εξαθλιωμένο, ένα άτομο που δε χωράει στα “υγιή” εθνικά πρότυπα· εί­χαν απέναντί τους μια αιτία και ταυτόχρονα μια αφορμή να εκδηλωθεί με τον πιο ωμό τρόπο τι ση­μαίνει να αισθάνεσαι ότι έχεις εξουσία, ότι έχεις δικαίωμα ζωής και θανάτου απέναντι σε έναν άλ­λον άνθρωπο και την ταυτόχρονη πίστη ότι λόγω της θέσης του δεν θα ενδιαφερθεί κανείς γι αυτόν.

Το κράτος ήταν εκεί στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου ως φυσική παρουσία. Ήταν εκεί ως δομή, για να επιβάλει εν τέλει τον νόμο και την τάξη με τον τρόπο που γνωρίζει να κάνει αιώνες τώρα – κακοποιώντας και δολοφονώντας. Ήταν εκεί για να διαβεβαιώσει κάθε αφεντικό, κάθε φα­σίστα, κάθε “φιλήσυχο πολίτη”, ολόκληρο τον εθνικό κορμό ότι είναι παρόν και θα τον υπερασπί­ζεται απέναντι σε ό,τι μπορεί να απειλήσει την κανονικότητα της αστικής νομιμότητας, της ομαλής ροής των εμπορευμάτων, της συνοχής του έθνους. Ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει το ρόλο του ως αρμόδιος ρυθμιστής, για να σημάνει τη λήξη της βίας που δεν άσκησε και να ασκήσει τη δική του. Ήταν τόσο κοντά στη σκηνή όσο χρειαζόταν για να πείσει τους φοβισμένους ότι τους προστατεύει και τόσο μακριά από αυτήν όσο χρειαζόταν για να δείξει στους εξοργισμένους ότι αν ποτέ απου­σιάσει, ο κόσμος θα μετατραπεί στη ζούγκλα που προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι η κοινωνία.

Ωστόσο, το κράτος ήταν εκεί και ως κοινωνική σχέση. Ως η εμπεδωμένη προπαγάνδα ότι η μεγαλύ­τερη απειλή για τη ζωή και την ευημερία μας είναι όσοι/ες βρίσκονται στην ίδια ή σε χειρότερη θέση από εμάς. Ως η αντίληψη ότι η εξασφάλιση των ατομικίστικων συμφερόντων του καθενός βρίσκεται υπεράνω όλων. Ως η ιδέα ότι καθετί που παρεκκλίνει από τις πολιτικές/φυλετικές/θρη­σκευτικές/έμφυλες/πολιτισμικές νόρμες του αποτελεί υπαρξιακή απειλή. Ως η λογική της ανάθε­σης, η αδρανοποίηση ακόμη και των πλέον ενστικτωδών αντιδράσεων έμπρακτης αλληλεγγύης μπροστά στη θέα της δολοφονικής βίας από δυο άοπλους άνδρες (με την εξαίρεση ενός ανθρώπου που προσπάθησε να σταματήσει τη βαναυσότητα).

Ο Ζακ/η Zackie Oh! ήταν ένας άνθρωπος που, όντας ομοφυλόφιλος, οροθετικός και drag queen, ανήκε στα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της τάξης μας, της τάξης των καταπιεζόμενων κι εκμε­ταλλευόμενων, και διεκδικούσε καλύτερους όρους ζωής για τα ΛΟΑΤΚΙ και οροθετικά άτομα. Ήταν ένας από αυτούς/ες που περισσεύουν στον κόσμο του κράτους, του κεφαλαίου και της πα­τριαρχίας. Ήταν ακόμη ένα κορμί πεσμένο μπρούμυτα στον δρόμο, ξεβρασμένο στην αμμουδιά, βιασμένο πίσω από κλειστές πόρτες, βασανισμένο σε μοντέρνα φέουδα.

Το κράτος, σαν τον Κρόνο, γεννά μικρούς άρχοντες μέχρι να έρθει η στιγμή να τους κατασπαράξει. Γιατί το μονοπώλιο της βίας είναι δικό του. Η βια αυτή είναι παρούσα σε κάθε πτυχή της ζωής μας: από τον εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς, την καταστολή, τον πόλεμο και τη λεηλασία της φύσης μέχρι την περιθωριοποίηση σε βαθμό εξόντωσης όσων δε συμμορφώνονται στα κυρίαρχα εθνικά πρότυπα. Και όσα από τα παιδιά του Κρόνου δε φαγωθούν από τον ίδιο, θα κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν τη μικροεξουσία τους. Θα στραφούν απέναντι στους δίπλα και τους από κάτω τους προκειμένου να εξασφαλίσουν τα μικροσυμφέροντά τους, τα οποία αντιλαμβάνονται ως ύψιστη αξία, διαχέοντας την κρατική βία μέσα στο κοινωνικό σώμα.

Απέναντι σε αυτή τη βία, τη βία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης κάθε μορφής, αγωνιζόμα­στε ως αναρχικοί/ες, αντιτάσσοντας τη συλλογική αντίσταση/αντιβία των εκμεταλλεύομενων και καταπιεζόμενων ανθρώπων, η οποία συγκροτείται στη βάση του ξεπεράσματος των διακρίσεων με βάση την φυλή, την εθνικότητα, το φύλο, την ηλικία και στρέφεται ενάντια στους θεσμούς και τις κοινωνικές σχέσεις που τις παράγουν. Ο κόσμος που ζούμε δεν βελτιώνεται. Καταστρέφεται. Αυτό που μπορεί πραγματικά να αποτελέσει το έναυσμα για ένα καλύτερο κόσμο είναι η διασύνδεση των μερικών αγώνων και η συνολικοποίησή τους στη βάση του προτάγματος της κοινωνικής επανάστα­σης και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Διότι, στον πυρήνα της, αναρχία σημαίνει διαρκής αγώνας για μια κοινωνία απαλλαγμένη από το κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία και κάθε άλλη εξουσια­στική κοινωνική σχέση, στην οποία τα διαφορετικά άτομα συνεργάζονται ελεύθερα, ισότιμα και αλληλέγγυα με στόχο την αμοιβαία και μέγιστη δυνατή ανάπτυξη κι ευημερία, τη δική τους και του κοινωνικού συνόλου.

Στηρίζουμε το κάλεσμα σε πορεία για τη δολοφονία της Ζακ/Zackie oh!, Σάββατο 13/10/2018, Μοναστηράκι, 12:00

Δημοσιεύθηκε στη Ανακοινώσεις, Αναλύσεις, Κείμενα | Σχολιάστε

Συγκέντρωση στο υπ. Εθνικής Άμυνας σε αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Η ολική άρνηση στράτευσης είναι η ρηξιακή εναντίωση συνολικά στον θεσμό του στρατού, με την άρνηση υπηρεσίας της στρατιωτικής ή οποιασδήποτε εναλλακτικής θητείας. Είναι η πάγια άρνηση συνεργασίας με τον πιο βίαιο μηχανισμό του κράτους. Η άρνηση να γίνουμε συμμέτοχοι στις τρέχουσες και τις επερχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις, στις μαζικές οργανωμένες δολοφονίες για τα αφεντικά.
Συνέχεια

Δημοσιεύθηκε στη Αναδημοσιεύσεις, Αφίσες | Σχολιάστε

Εκδήλωση – συζήτηση: Εθνικισμός-πατριωτισμός ως πυλώνες του κράτους. Η αποδόμησή τους ως προϋπόθεση για την ελευθεριακή επαναστατική προοπτική.

Οι εισηγήσεις των συλλογικοτήτων σε μορφή pdf εδώ.

Ιστορικά, σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης εντείνονται οι εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές συνθήκες, με αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών/ταξικών αντιθέσεων. Η διαρκής υποτίμηση της εργασίας, η ένταση της εξαθλίωσης και η συνολική υποβάθμιση των υλικών όρων και της ποιότητας διαβίωσης της τάξης μας, αποτελεί τη βασική στρατηγική επιλογή στην κατεύθυνση επιβίωσης και διαιώνισης του κυρίαρχου εξουσιαστικού συστήματος. Σε μια τέτοια συνθήκη, η κοινωνική συναίνεση και ο διαρκώς επιδιωκόμενος έλεγχος του πληθυσμού καθίστανται ιδιαίτερα επισφαλείς. Συνεπώς, προκειμένου να επιτευχθεί η αναγκαία κρατική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση, επιστρατεύονται αφενός οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους στην κατεύθυνση της τρομοκράτησης και της πειθάρχησης της τάξης μας (ποινικοποίηση κοινωνικών/ταξικών αγώνων, εγκλεισμός και εξοντωτικές ποινές σε αγωνιζόμενους/ες, πρακτική κατάργηση απεργιών, θεσμικός ρατσισμός, με στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/στριών) και αφετέρου κάθε δυνατός μηχανισμός προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού του κοινωνικού σώματος. Μια τέτοια συνθήκη βιώνουμε στην παρούσα συγκυρία, τόσο παγκόσμια όσο και ειδικότερα στο ελληνικό κράτος.

Οι κυρίαρχοι μηχανισμοί προπαγάνδας, επιστρατεύονται από κράτος και κεφάλαιο προκειμένου να επιτευχθεί ο ιδεολογικός έλεγχος των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων τμημάτων της κοινωνίας. Τα θεσμικά ΜΜΕ, ο εκκλησιαστικός μηχανισμός της θρησκείας και το εκπαιδευτικό σύστημα, αποτελούν δομικούς μηχανισμούς για την προώθηση των πιο συντηρητικών και σκοταδιστικών δογμάτων, στην κατεύθυνση προώθησης της «εθνικής ενότητας και ομοψυχίας». Το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» επανέρχεται ενισχυμένο στο προσκήνιο, καθώς οι κυρίαρχοι επιχειρούν να διασπείρουν και να ενισχύσουν τα θεμελιώδη ιδεολογήματα και δομικά χαρακτηριστικά του κρατισμού, της αστικής δημοκρατίας και του εθνοκεντρισμού (εθνικισμός, ανορθολογισμός, πατριαρχία). Ο εθνικισμός-πατριωτισμός, ως ιδεολογικός πυλώνας της αστικής κυριαρχίας, έχει ιστορικά αποτελέσει πετυχημένο ιδεολογικό εργαλείο του κράτους, για την χειραγώγηση των συνειδήσεων των υπηκόων του. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, ανάγεται σε κυρίαρχο ενοποιητικό αφήγημα πλούσιων και φτωχών, καταπιεστών και καταπιεσμένων, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Ως πολιτική ιδεολογία του κράτους και ως βασικός πυλώνας της κοινωνικής του νομιμοποίησης, ο εθνικισμός-πατριωτισμός αναβαθμίζεται από τους ιδεολογικούς (σχολείο, παν/μιο, ΜΜΕ, στρατός) και κατασταλτικούς (στρατός, αστυνομία, δικαστικό σύστημα) μηχανισμούς του, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη για τα αφεντικά «εθνική ενότητα», ως αντίβαρο στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης. Για την ενίσχυση της εθνικής ενότητας επιστρατεύονται τόσο εξωτερικοί (Μακεδονία-FYROM, Τουρκία)  όσο και εσωτερικοί (όσοι δεν εμπίπτουν ή αμφισβητούν την κυρίαρχη εθνική αφήγηση) «εχθροί του έθνους». Το εθνικό αφήγημα, που προσπαθεί να θολώσει και να σκεπάσει τις οξυνόμενες ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις, βρίσκει εύφορο έδαφος σε κομμάτι του κοινωνικού σώματος, με αποτέλεσμα τα εθνικιστικά, ρατσιστικά και πολεμοχαρή συλλαλητήρια του τελευταίου χρόνου σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και επαρχιακές πόλεις.

Τα φασιστικά και ακροδεξιά κόμματα υποστηρίζουν ιδεολογικά κι εκμεταλλεύονται αυτόν τον κρατικό σχεδιασμό, αυξάνοντας  την πολιτική και κοινωνική τους επιρροή  μέσω της προώθησης της εθνικιστικής ιδεολογίας. Από την άλλη, η ουσιαστική πολιτική συμφωνία της αριστεράς (κυβερνώσας και αντικυβερνητικής, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, μνημονιακής και αντιμνημονιακής) στο ιδεολόγημα της φαντασιακής κοινότητας του «έθνους», παίρνει σάρκα και οστά με την προπαγάνδιση κρατικών μοντέλων «εθνικής» ανεξαρτησίας, προωθώντας και ενισχύοντας την εθνική-πατριωτική συνείδηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Με αυτό τον τρόπο, η αριστερά ενισχύει τις στρατηγικές επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου.

Το σύγχρονο αστικό κράτος, τόσο ως δομή όσο και ως κοινωνική σχέση, δημιούργησε και εξέθρεψε τον εθνικισμό-πατριωτισμό και συμπορεύτηκε μαζί του, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρούνται πλέον από την συντριπτική πλειοψηφία, ως αξεδιάλυτες έννοιες. Έτσι, κάθε ιδεολογικό σύστημα το οποίο αποδέχεται το κράτος είτε ως το ιδανικό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, είτε ως εργαλείο για την ταξική και κοινωνική χειραφέτηση, είναι αναγκασμένο να αποδεχτεί, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και το ιδεολόγημα του έθνους. Το μοναδικό πολιτικό ρεύμα που επί εκατοντάδες χρόνια αντιτάχθηκε, από τη γέννησή του κιόλας, τόσο στο κράτος όσο και στο αστικό ιδεολόγημα του εθνικισμού, ήταν (και παραμένει) το αναρχικό ρεύμα. Απέναντι στον κόσμο της εξουσίας, απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, οφείλουμε να υψώσουμε συλλογικά ελευθεριακά αναχώματα ανάσχεσης της ολομέτωπης επίθεσής τους, αποδομώντας καταρχήν έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς πυλώνες του κράτους, αυτόν της εθνικιστικής-πατριωτικής ιδεολογίας. Η αποδόμηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και την αναγκαία συνθήκη για την οικοδόμηση της ελευθεριακής επαναστατικής προοπτικής, που στρατηγικό της στόχο έχει την καταστροφή κράτους και κεφαλαίου και την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση.

ΚΑΝΕΝΑ «ΕΘΝΟΣ» ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΝΟΡΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ.

15 Σεπτέμβρη 2018

Αναρχική Συλλογικότητα Καθ’οδόν & Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

Εκδήλωση – συζήτηση, Σάββατο 22 Σεπτέμβρη στις 18:30′, αρχιτεκτονική σχολή Π.Θ.

Δημοσιεύθηκε στη Κείμενα | 1 σχόλιο

Προταγματική αφίσα

Προταγματική αφίσα που κολλιέται σε γειτονιές της Αθήνας

Δημοσιεύθηκε στη Αφίσες | Σχολιάστε

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και τις συντρόφισσες/ους μας στη Θεσσαλονίκη

Την Κυριακή 21 Γενάρη 2018, με αφορμή την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων και την αναμόχλευση του μακεδονικού ζητήματος, ένα εθνικιστικό συνονθύλευμα χουντοστράτηγων, βασιλοφρόνων, πατριωτών, «ψεκασμένων», χουντικών, χρυσαυγιτών, φασιστοχουλιγκάνων, παπάδων και διαφόρων άλλων συνιστωσών του εθνικού κορμού συγκεντρώθηκε στη Θεσσαλονίκη για να διαδηλώσει. Από τις γραμμές αυτής της συγκέντρωσης και με τη κάλυψή της, φασιστικές ομάδες κρούσης βρήκαν την ευκαιρία να βγουν από τα λαγούμια τους μέρα μεσημέρι και με την πλήρη στήριξη των μπάτσων να επιτεθούν σε 2 καταλήψεις. Η πρώτη επίθεση στην κατάληψη ΕΚΧ «Σχολείο» απωθήθηκε από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της περιφρούρησης, ενώ η δεύτερη με στόχο την κατάληψη «Libertatia» είχε σαν αποτέλεσμα να καεί ολοσχερώς.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στο πλευρό των συντρόφων/ισσών μας από τις καταλήψεις «Libertatia» και «Σχολείο», απέναντι στο κράτος και τα ενεργούμενά του. Ενάντια στις εθνικιστικές κραυγές και τις φασιστικές επιθέσεις, προτάσσουμε τον διεθνισμό και τον διαρκή αντιφασιστικό αγώνα. Ενάντια στην εθνική συνείδηση, συγκροτούμε την ταξική μας συνείδηση και αλληλεγγύη.

ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟ ΖΟΜΠΙ ΤΟΥ ΔΕΞΙΟΥ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΛΑΚΟ ΤΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ «LIBERTATIA», ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΩΡΟ «ΣΧΟΛΕΙΟ» ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ/ΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Δημοσιεύθηκε στη Ανακοινώσεις, Κείμενα | Σχολιάστε