Εκδήλωση – Συζήτηση παρουσίασης της Μπρτοσούρας “Για τον φετιχισμό της μη-βίας “

Στις 28/02 συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία των 57 συνανθρώπων μας στα Τέμπη. Στο κάλεσμα των οικείων τους σε συγκέντρωση και στη γενική απεργία που προκηρύχθηκε, συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, σε περισσότερες από 250 συγκεντρώσεις σε πόλεις της ελλάδας και πάνω από 100, σε πόλεις του εξωτερικού. Στην Αθήνα, συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη απεργία και συγκέντρωση που έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες (συμπεριλαμβανομένων των μαζικότατων απεργιών του ’10-’12), με τον κόσμο να καταλαμβάνει τους δρόμους από την Ομόνοια και το Πεδίον του Άρεως μέχρι τη Συγγρού και από τον Ευαγγελισμό μέχρι το Μοναστηράκι. 

Το κράτος και τα ΜΜΕ, εκτιμώντας (και έχοντας τον φόβο) ότι η συμμετοχή στη συγκέντρωση θα είναι τεράστια, προσπάθησαν αφενός να αποτρέψουν τον κόσμο από το να συμμετάσχει και αφετέρου να προδιαθέσουν αρνητικά τους διαδηλωτές και να τους στρέψουν ενάντια σε όσους/-ες θελήσουν να δράσουν δυναμικά και να εκδηλώσουν έμπρακτα την οργή τους ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Αυτό το κλίμα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου είχε ελάχιστη –έως καθόλου – εμπειρία από διαδηλώσεις και τον τρόπο που αυτές μπορούν να εξελιχθούν, οδήγησε μέρος των διαδηλωτών στην υιοθέτηση μιας επιφυλακτικής και καχύποπτης στάσης απέναντι σε όσους/-ες επέλεξαν να συγκρουστούν. 

Τον μηχανισμό αυτόν, όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που τον βλέπουμε. Τίθεται σε λειτουργία όποτε γενικεύονται οι κοινωνικοί/ταξικοί αγώνες και η κοινωνική οργή ξεχειλίζει. Το κεφάλαιο πρέπει να διατηρήσει τα κέρδη του και να ελαχιστοποιήσει τις ζημιές του. Το κράτος, και οι τωρινοί και οι επίδοξοι αυριανοί διαχειριστές του, πρέπει να διασφαλίσουν ότι δεν θα αμφισβητηθεί η κυριαρχία τους και η αποκλειστικότητα του δικαιώματός τους στη χρήση βίας.

Με τους πολέμους να μαίνονται γύρω μας και με το ελληνικό κράτος να συμμετέχει ενεργά σε αυτούς, αποτελεί εξόφθαλμη αντίφαση η καταδίκη –από μεριάς του– της βίας από όπου κι αν προέρχεται. Η αντίφαση γίνεται εντονότερη όταν δούμε την απαξίωση και τη βία με την οποία αντιμετωπίζει τη ζωή των ανθρώπων της τάξης μας, σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας (υγεία, εργασία, στέγαση, ακρίβεια, υποχρεωτική στράτευση, καταστολή…). Παράλληλα, η επιτάχυνση της κρατικής-καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο, οι πολεμικές προετοιμασίες και οι εξοπλισμοί δεν προδιαγράφουν τίποτε θετικό για τους/τις από τα κάτω. 

Αν δεν θέλουμε οι απαντήσεις μας να εγκλωβιστούν στην παγίδα του κοινοβουλευτισμού, στην αναζήτηση νέων σωτήρων και τη συνεχή επανάληψη του ίδιου έργου, είναι αναγκαία η συνολική αμφισβήτηση του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος στο οποίο ζούμε– μέρος της οποίας αποτελεί και η κοινωνική αντιβία ως απάντηση στην καθημερινή κρατική-καπιταλιστική βία. Είναι αναγκαία η διασύνδεση των επιμέρους αγώνων και η συνολικοποίηση των μερικών, στην κατεύθυνση του μοναδικού πραγματικά εναλλακτικού δρόμου, στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης. 

Στις 12/2/2012 είχαμε την κορύφωση ενός τριημέρου διαδηλώσεων που ξεκίνησε με μια 48ωρη απεργία, με αφορμή την ψήφιση του δεύτερου μνημονίου. Η τρίτη μέρα σημαδεύτηκε από γενικευμένες συγκρούσεις, τις οποίες η αστυνομία αδυνατούσε να διαχειριστεί για ώρες, με κόσμο να υπερασπίζεται –εν συνόλω και μαχητικά– οδοφράγματα περιμετρικά της πλατείας Συντάγματος. Μετά την κουβέντα περί βίας που άνοιξε το επόμενο διάστημα, τόσο από τα ΜΜΕ όσο και κοινωνικά, θελήσαμε, τότε, ως συλλογικότητα, να καταγράψουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με τη βία, την αντιβία και τον “φετιχισμό της μη-βίας”. Με την αντίστοιχη κουβέντα να ανοίγει εκ νέου τον τελευταίο καιρό, θεωρούμε σημαντικό να υπερασπιστούμε την κοινωνική αντιβία αναδημοσιεύοντας τη μπροσούρα αυτή.

Υ.Γ. Επιλέγουμε να επανεκδώσουμε την μπροσούρα στην αρχική της μορφή, παρά τη χρονική απόσταση και την αλλαγή στη σύνθεση της συλλογικότητας. Το κείμενο, ενώ παρουσιάζει συνοπτικά τη σταθερή θέση μας πάνω στο ζήτημα της κοινωνικής αντιβίας, αναφέρεται παράλληλα σε κοινωνικά και κινηματικά γεγονότα και αντιπαραθέσεις που αφορούν στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

PDF : ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ “ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΤΙΧΙΜΣΟ ΤΗΣ ΜΗ-ΒΙΑΣ “ 

 

 

 

 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Πριν από δύο χρόνια, στις 28/02/2023, στα Τέμπη, δολοφονήθηκαν από κράτος και κεφάλαιο 57 άνθρωποι. Η σύγκρουση ενός επιβατηγού με ένα εμπορικό τρένο και οι ακόλουθες εκρήξεις προκάλεσαν θανάτους που χαράχτηκαν για πάντα στη μνήμη μας. Επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά το πόσο ασήμαντες είναι οι ζωές μας για τους ισχυρούς αυτού του κόσμου. Εμείς, οι από τα κάτω, εμείς που θα μπορούσαμε να είμαστε οι νεκρές/-οί, οι τραυματίες ή οι συγγενείς και σε αυτή τη δολοφονία, εμείς που χρησιμοποιούμε καθημερινά τα μέσα μαζικής μετακίνησης για να πάμε στη δουλειά μας, στις σχολές και στα σπίτια μας, δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη. Είμαστε όλοι και όλες αναλώσιμες/-οι για τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά και οι ζωές μας δεν έχουν καμία απολύτως αξία μπροστά στα κέρδη και τα συμφέροντά τους.

Άνθρωποι της τάξης μας, ντόπιοι και μετανάστες, διακινδυνεύουν τη σωματική τους ακεραιότητά ή δολοφονούνται στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς (114 νεκροί εργάτες μόνο το 2024), σε φράχτες, σύνορα και ναυάγια στην προσπάθειά τους να διαφύγουν από εμπόλεμες ζώνες και να επιβιώσουν (χιλιάδες νεκροί μετανάστες τα τελευταία χρόνια στο Αιγαίο), στα υποστελεχωμένα και με ελλείψεις βασικών ιατροφαρμακευτικών υλικών νοσοκομεία της επικράτειας, στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες (στο Μάτι, στη Μάνδρα, στη Θεσσαλία).

Σήμερα, δύο χρόνια μετά την κρατική-καπιταλιστική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη είναι πλέον δεδομένη η απόπειρα συγκάλυψης των στοιχείων που αποκαλύπτουν τις ευθύνες των κυρίαρχων: από το εσπευσμένο μπάζωμα του χώρου, την απόκρυψη τεκμηρίων σχετικά με το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας και το «χαμένο» οπτικοακουστικό υλικό μέχρι την αποποίηση των ευθυνών, τόσο της Hellenic Τrains και του ΟΣΕ όσο και του συνόλου των άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενων πολιτικών. Είναι αυτοί που επί σειρά ετών με τις πολιτικές που εφαρμόζουν απαξιώνουν την ασφάλεια του συγκοινωνιακού συστήματος (παρά τις προειδοποιήσεις των εργαζόμενων ότι επίκειται σοβαρό σιδηροδρομικό ατύχημα) προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές όλων των επιβαινόντων. Είναι οι ίδιοι που παράλληλα σπεύδουν να αποποιηθούν οποιαδήποτε πολιτική και ηθική ευθύνη μετακυλώντας την είτε σε πρόσωπα που λειτουργούν ως αποδιοπομπαίοι τράγοι της δολοφονίας είτε σε «αστάθμητους παράγοντες».

Μιλάμε για δολοφονίες γιατί το κράτος γνωρίζει ότι όταν απαξιώνονται τα μαζικά μέσα μετακίνησης κάποιοι από εμάς θα πεθάνουν στις ράγες, όταν κλείνουν ή υποστελεχώνονται νοσοκομεία κάποιοι από εμάς θα πεθάνουν λόγω της έλλειψης ή της καθυστερημένης πρόσβασης, όταν ελαχιστοποιούνται τα μέτρα ασφαλείας και εντατικοποιείται η εργασία για να αυξηθεί το κέρδος κάποιοι από εμάς θα πεθάνουν στα εργοτάξια. Και επειδή οι πλούσιοι και ισχυροί δεν δουλεύουν σε εργοτάξια, δεν επισκέπτονται δημόσια νοσοκομεία, δεν μετακινούνται με μαζικά μέσα μετακίνησης, οι θάνατοι αυτοί αφορούν αποκλειστικά τη δική μας τάξη.

Όσον αφορά στο αίτημα για «δικαίωση» και «απονομή δικαιοσύνης», η δική μας θέση είναι ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος ουσιαστικής δικαίωσης όλων όσοι/-ες έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα, όσοι/-ες σημαδεύτηκαν για πάντα από αυτή την τραγωδία. Ούτε θεωρούμε ότι αποτελεί ηθική δικαίωση η τιμωρία οποιουδήποτε βαφτιστεί ατομικά «υπεύθυνος» για αυτή. Ο κυρίως υπεύθυνος είναι το ίδιο το σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης και η αστική δικαιοσύνη αποτελεί έναν από τους βασικούς του πυλώνες. Αυτόν που δημιουργήθηκε εξ αρχής και υπάρχει για να νομιμοποιεί και να προασπίζει μόνο τα συμφέροντα των από τα πάνω και να επιτείνει τη δική μας εξαθλίωση και ανέχεια.

Σε αντίθεση με τους πάσης φύσεως και κάθε απόχρωσης κομματικούς εκπροσώπους που χρησιμοποιούν εργαλειακά και αυτή την τραγωδία (αν και με διαφορετική ρητορική) για να αποκομίσουν πολιτικά και οικονομικά οφέλη, εμάς δεν μας αφορά ούτε η τιμωρία των υπευθύνων ούτε οι προσχηματικές εξαγγελίες ότι θα «χυθεί άπλετο φως». Δεν αναμένουμε τίποτε από τους νόμους, τα δικαστήρια και τη «δικαιοσύνη» τους. Όσο μένουν στο απυρόβλητο των αγώνων μας οι κρατιστές και οι καπιταλιστές στο σύνολό τους, αυτές και οι επόμενες δολοφονίες όχι μόνο θα αποκρύπτονται αλλά θα συνεχίσουν να αποτελούν όρο ζωής μας.

Οι δακρύβρεχτοι λόγοι των κομματικών στελεχών και των επαγγελματιών της πολιτικής στοχεύουν στο να κεφαλαιοποιήσουν και να χειραγωγήσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις, κατευθύνοντάς και εκτονώνοντάς τες σε ανώδυνες για το σύστημα διαμαρτυρίες και κομματική εκμετάλλευση. Το δίλημμα ιδιωτικοποίηση-κρατικοποίηση που προβάλλουν είναι επίπλαστο (τα ίδια προβλήματα τόνιζαν οι εργαζόμενοι για χρόνια τόσο πριν όσο και μετά την ιδιωτικοποίηση), γιατί όσο οι υποθέσεις που μας αφορούν δεν είναι στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας, οι ζωές μας θα παραμένουν επισφαλείς και υποτιμημένες.

Παρά τις ποικίλες απόπειρες αποπροσανατολισμού της κοινωνίας από τα μιντιακά φερέφωνα της εξουσίας, η κοινωνική οργή ξεχειλίζει. Όχι μόνο για τους συγκεκριμένους νεκρούς αλλά για όλους τους νεκρούς/-ές της τάξης μας και τους όρους ζωής μας. Η δική μας οργή δεν κάνει προτάσεις μομφής, δεν ζητάει παραιτήσεις κυβερνήσεων, ούτε εκλογές. Δεν είμαστε επίδοξοι διαχειριστές του κράτους, δεν προσδοκούμε τίποτε από όσους διαχρονικά ευθύνονται για την εξαθλίωση των ζωών μας.

Δεν είμαστε διατεθειμένες να συνηθίσουμε τον θάνατο. Δεν αγωνιζόμαστε για να ελαφρύνουμε τα οικονομικά και πολιτικά μας δεσμά αλλά για να τα σπάσουμε. Δεν αγωνιζόμαστε για ένα πιο ανθρώπινο κράτος ή για έναν πιο «ήπιο» καπιταλισμό αλλά για την ολική καταστροφή τους. Για εμάς αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να διασφαλίσει ότι και αυτή τη δολοφονία δεν θα την διαδεχθεί μία επόμενη.

 Αγωνιζόμαστε ακηδεμόνευτα, αντιθεσμικά, αδιαμεσολάβητα σε κάθε πεδίο της ζωής μας από τα σχολεία και τις σχολές μέχρι τη γειτονιά και τους χώρους εργασίας μας. Αγωνιζόμαστε για να μην καταντήσει η ζωή μας απλή επιβίωση και στατιστική θανάτων στα κρατικά αρχεία.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΕΙΑ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ .

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Κείμενο σε pdf

 

 

 

Βιβλιοπαρουσίαση: Χώρα φαντασμάτων της Margaret Killjoy

Θα ακολουθήσει συζήτηση μέσω βιντεοκλήσης με τη συγγραφέα

Για την Φαντασία, για την Λογοτεχνία, για τις Αναρχικές κοινότητες

Θα γίνουν εισηγήσεις από:

εκδόσεις στάσει εκπίπτοντες

καλειδοσκόπιο – εργαστήρι για τους δραπέτες του πραγματικού

αναρχική συλλογικότητα καθ’οδόν

Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου

στις 20.00

στο

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα

Ζ .  Πηγής  95-97 & Ισαύρων

Στηρίζουμε/συμμετεχουμε στην πορεία για την υπεράσπιση των βουνών την Τετάρτη 11 Δεκέμβρίου στις 18.30 στο Θησείο

Πράσινο το χρώμα της ανάπτυξης ή πως κράτος και κεφάλαιο λεηλατούν την φύση και τις ζωές μας

Μέσα από μία μιντιακή κινδυνολογία (“ακραία καιρικά φαινόμενα”, “βιβλικές καταστροφές” κ.α.) κράτος και κεφάλαιο χρησιμοποιούν εργαλειακά την κλιματική αλλα- γή, προκειμένου αφενός να τη διαχειριστούν προς όφελός τους και αφετέρου να τρομοκρατήσουν και να καταστείλουν τους από τα κάτω. Στην κατεύθυνση αυτή, προωθούν το αφήγημα της ατομικής ευθύνης και επιχειρούν να αποκρύψουν τις δικές τους ευθύνες για την επίταση της εκμετάλλευσης και της λεηλασίας της φύσης και των ζωών μας, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Παράλληλα, τις βαρύτερες επιπτώσεις των καταστροφών αυτών τις επωμίζονται οι οικονομικά ασθενέστεροι/ες των περιοχών που πλήττονται. Ταυτόχρονα, προωθούν ένα νέο μοντέλο «πράσινου» καπιταλισμού. Δημιουργούν νέες ευκαιρίες για επενδύσεις μέσω επικερδών αναπτυξιακών έργων, τα οποία παρου- σιάζονται ως η μοναδική συμβατή λύση που μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα όλο και αυξανόμενα ζητήματα υποβάθμισης του πλανήτη και την οικονομική ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα, είναι η απόλυτα ελεγχόμενη θεσμική διέξοδος που προωθούν τα κράτη και οι καπιταλιστικοί κολοσσοί ώστε να επιβιώνει, ακόμα και με διαφορετικές μορφές, το τωρινό σύστημα εκμετάλλευσης και λεηλασίας της φύσης. Σε αντίθεση με τους κυρίαρχους που επιχειρούν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε την ικανότητα να επιλύσουμε αδιαμεσολάβητα τα προβλήματά μας, εμείς εμπιστευόμαστε πλήρως τις δημιουργικές δυνάμεις μας και συλλογικοποιούμαστε αυτοοργανωμένα, αντιθεσμικά και αντιιεραρχικά, με γνώμονα την αλληλεγγύη, στο πλαίσιο όχι μόνο αγώνων ενάντια στη λεηλασία της φύσης, αλλά και σε κάθε πεδίο αγώνα. Στον αντίποδα λογικών αφομοίωσης και ανάθεσης των ζωών μας στους «ειδικούς» και στους πάσης φύσεως αυτόκλητους σωτήρες, προτάσσουμε τη συλλογικοποίη- ση και τη διασύνδεση των αγώνων, με απώτερο στόχο την καταστροφή του κράτους και του καπιταλισμού. Με το βλέμμα στραμμένο στη δημιουργία κοινοτήτων ελευθερίας, αμοιβαιότητας και αλληλεγγύης, οι οποίες αντιλαμβανόμενες τον εαυτό τους ως μέρος της φύσης θα επαναπροσδιορίσουν τις ανάγκες και τη σχέση τους με αυτή.

ΟΣΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΊ ΑΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΊ Ο ΚΑΠΊΤΑΛΊΣΜΟΣ ΣΥΝΊΣΤΟΥΝ ΕΝΑ ΕΚ ΘΕΜΕΛΊΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΊΚΟ, ΚΑΤΑΠΊΕΣΤΊΚΟ ΣΥΣΤΉΜΑ ΠΟΥ ΕΠΊΤΕΊΝΕΊ ΤΉ ΛΕΉΛΑΣΊΑ ΤΉΣ ΦΥΣΉΣ ΚΑΊ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

Πρωτοβουλία αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στην λεηλασία της φύσης

mail: enantiasthlehlasia[@].espiv.net