[Αφίσα] Ενάντια στην αντεργατική μεταρρύθμιση – να περάσουμε από τη διεκδίκηση στην επαναστατική προοπτική

Ενάντια στην αντεργατική μεταρρύθμιση

  • στη θεσμική κατάργηση της 8ωρης εργασίας
  • στις απλήρωτες υπερωρίες
  • στην πλήρη κατάργηση της κυριακάτικης αργίας
  • στη θεσμοποίηση της τηλεργασίας
  • στην παρανομοποίηση της απεργίας
  • στη νομιμοποίηση – προστασία της απεργοσπασίας
  • στο χτύπημα της συνδικαλιστικής δράσης

Να περάσουμε από τη διεκδίκηση στην επαναστατική προοπτική

Όσο υπάρχουν κράτη και καπιταλισμός, όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενες, η εργασία ποτέ δε θα αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά θα είναι πάντα προϊόν εκμετάλλευσης και καταναγκασμός. Κανένας αγώνας για την ανάσχεση κάποιου αντεργατικού νομοσχεδίου ή για βελτίωση των συνθηκών εργασίας δε θα είναι αρκετός, αν δε στοχεύει στην κοινωνική και ατομική απελευθέρωση. Από την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αντίσταση στους χώρους εργασίας, μέχρι τον αγώνα ενάντια στο κράτος και τη μισθωτή σκλαβιά, για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, συντρόφισσες-οι

Παρασκευή 28/5, Χαυτεία, 19:00: Ενάντια στην αντεργατική μεταρρύθμιση – να περάσουμε από τη διεκδίκηση στην επαναστατική προοπτική

Στηρίζουμε – συμμετέχουμε στη διακλαδική – διασωματειακή διαδήλωση την Παρασκευή 28/5 στα Χαυτεία στις 19:00 

Αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, συντρόφισσες-οι

Τα τελευταία χρόνια, με το ξέσπασμα της δομικής καπιταλιστικής κρίσης, οι διάφοροι διαχειριστές του κράτους επέβαλλαν μια σειρά από νόμους προκειμένου να επεκτείνουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση των απο τα κάτω. Η υγειονομική κρίση που ξέσπασε το τελευταίο χρόνο παγκόσμια, δημιούργησε ένα προνομιακό περιβάλλον για την κυριαρχία, προκειμένου να επιχειρήσει την ολοένα και μεγαλύτερη κρατική και καπιταλιστική επίθεση. Απαγορεύσεις μετακινήσεων, διαδηλώσεων, συγκεντρώσεων και εκτεταμένη καταστολή, αποτέλεσαν και αποτελούν κεντρικές πολιτικές σε όλο τον πλανήτη.

Στον τομέα της εκπαίδευσης, ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη ήρθε να επιβάλλει την νέα κανονικότητα του ελέγχου και της πειθάρχησης αλλά και να ενισχύσει το ρόλο του πανεπιστημίου ως επιχείρηση. Η αποστείρωση και η εντατικοποίηση σε πανεπιστήμια και σχολεία αποτελεί για την κυριαρχία ιδανικό εργαλείο διαμόρφωσης του μελλοντικού και πλέον πειθήνιου εργατικού δυναμικού. Στον τομέα της εργασίας, τα «υγειονομικά μέτρα» αποτέλεσαν πρώτης τάξεως ευκαιρία για το βάθεμα της εκμετάλλευσης. Από την πρώτη στιγμή λοιπόν, τα μέτρα «προστασίας της εργασίας» ήρθαν για να πλήξουν τις εργαζόμενες και να διασώσουν τα αφεντικά. Χιλιάδες εργαζόμενοι βρέθηκαν να προσπαθούν να επιβιώσουν με το επίδομα των 534 ευρώ. Ενώ ακόμη περισσότεροι είναι αυτοί που αποκλείστηκαν και από αυτό το επίδομα, επειδή δούλευαν αδήλωτοι. Την ίδια ώρα αναγκάστηκαν να συνεχίζουν να δουλεύουν τσάμπα, σε καθεστώς ημιπαρανομίας, με το φόβο του εξοντωτικού προστίμου για τη μετάβασή τους προς και από τη δουλειά. Παράλληλα, εισήχθη σε πολλούς κλάδους και επεκτάθηκε δραματικά σε άλλους, η τηλεργασία, με πολλές και βαθιές αρνητικές επιπτώσεις στους όρους εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Μέσα σε αυτή τη νέα κανονικότητα και το δυστοπικό πλαίσιο που βιώνουμε, έρχεται το καινούργιο νομοσχέδιο Χατζηδάκη, το οποίο στοχεύει να δώσει τέλος στις εργατικές διεκδικήσεις και να αναιρέσει και τα τελευταία εργατικά κεκτημένα. Πιο συγκεκριμένα, η κατάργηση της 8ωρης εργασίας είναι κομβικό σημείο του νέου νόμου και έρχεται να νομιμοποιήσει την υπάρχουσα συνθήκη σε διάφορους εργασιακούς τομείς αλλά και να την επεκτείνει σε άλλους. Η υπερωριακή εργασία πλέον θα είναι απλήρωτη και θα αντιστοιχεί με μέρες ή ώρες ρεπό, όταν και εφόσον το επιτρέψουν τα αφεντικά. Η δεκάωρη εργασία θα πραγματοποιείται μέσω ατομικών συμβάσεων στις επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, οι οποίες μέσα από το ίδιο το νομοσχέδιο, θα αυξηθούν κατακόρυφα. Παράλληλα, καμία διάταξη δεν προστατεύει τον εργαζόμενο από το να απολυθεί και οι απλήρωτες ώρες υπερωρίας να πάνε στα αζήτητα. Ένα άλλο σημείο του νομοσχεδίου αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης επέκτασης της κυριακάτικης εργασίας στο λιανεμπόριο από την αριστερή κυβέρνηση, η οποία πλέον επεκτείνεται σε ακόμη 7 τουλάχιστον κλάδους. Η εντατικοποίηση της εργασίας και η επέκταση των ωραρίων, όπως συνοπτικά αναπτύχθηκαν παραπάνω είναι μια συνθήκη που νομοτελειακά θα οδηγήσει σε ακόμα περισσότερα «εργατικά ατυχήματα» – εργατικές δολοφονίες. Τέλος, η εισαγωγή της τηλεργασίας τον τελευταίο χρόνο έρχεται να μονιμοποιηθεί, εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς, όπου ο προσωπικός χρόνος και χώρος μετατρέπεται σε εργασιακός. Με αυτό το τρόπο τα όρια ελεύθερου και εργάσιμου χρόνου γίνονται δυσδιάκριτα με διάφορες ψυχολογικές, μεταξύ άλλων, συνέπειες στους εργαζόμενους. Η δουλειά από το σπίτι εμποδίζει την αλληλεπίδραση με συναδέλφισσες άρα οποιαδήποτε συλλογικοποίηση και αντίδραση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Συγχρόνως, πραγματοποιείται μια τεράστια απαλλαγή δαπανών από τα αφεντικά, καθώς οικονομικά φορτία μετακυλίονται στους εργαζόμενους (ρεύμα, νερό, υλικοτεχνική υποδομή Η/Υ, internet, καθαριότητα κ.α.).

Την ίδια στιγμή, το νομοσχέδιο επιχειρεί να βάλει τέλος στις εργατικές διεκδικήσεις και να απλώσει ένα καθεστώς, όπου κράτος και αφεντικά ανενόχλητα, θα επιτίθενται στις εργαζόμενες. Η υποχρεωτική καταγραφή σωματείων και μελών τους και η διαχείριση αυτής της πληροφορίας από το κράτος θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα οργάνωσης σε σωματεία, καθώς θα στοχοποιούνται όσοι επιθυμούν κάποια μορφή συλλογικοποίησης. Πολλαπλές διατάξεις του νέου νόμου έρχονται να χτυπήσουν ειδικά την απεργία. Αυτό γίνεται:

1) μέσω της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις γενικές συνελεύσεις και της απαίτησης για το 50%+1 των μελών προκειμένου η απεργία να είναι νόμιμη (διάταξη που ψήφισε η κυβέρνηση του σύριζα),

2) μέσω της θεσμοθέτησης προσωπικού ασφαλείας στο 1/3 του συνόλου των εργαζομένων στις επιχειρήσεις που ονομάζουν «κοινής ωφέλειας», οδηγώντας στη λειτουργία της επιχείρησης τη μέρα της απεργίας και άρα μετατρέποντάς την σε συμβολική,

3) με την ποινικοποίηση των απεργιακών περιφρουρήσεων που αποτελεί ασπίδα για την απεργοσπασία και μπορεί να οδηγήσει στην παρανομοποίηση της απεργίας αν εμποδιστεί η είσοδος απεργοσπαστών στην επιχείρηση ή ακόμη και αν τους ασκηθεί ψυχολογική βία (!).

Τέλος, οι διατάξεις που ανοίγουν το δρόμο για απολύσεις συνδικαλιστών δείχνουν ξεκάθαρα τη στόχευση της συνδικαλιστικής δράσης γενικότερα.

Αυτό λοιπόν είναι το παρόν και το μέλλον που κράτος και αφεντικά εξυφαίνουν για μας και την τάξη μας. Ένα μέλλον με ακόμα λιγότερο χρόνο και ελευθερίες, με ακόμα περισσότερο θάνατο, εκμετάλλευση και υποταγή. Το νομοσχέδιο της ΝΔ στη μετά-covid κανονικότητα έρχεται να επισφραγίσει την ύφεση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Να πάρει πίσω και τις τελευταίες εργατικές κατακτήσεις του παρελθόντος, να βάλει ταφόπλακα σε κάθε διεκδίκηση και να επιβάλλει σιωπή νεκροταφείου στους εργασιακούς χώρους. Η μόνη απάντηση στα σχέδια τους δε μπορεί παρά να είναι ο ανυποχώρητος ταξικός αγώνας και η (αυτο)οργάνωση των εργατών/τριων. Ένας αγώνας σε πολλά επίπεδα και με μεγάλο εύρος: από τη συλλογικοποίηση και την οργάνωση στα σωματεία βάσης, την καθημερινή πολιτική δουλειά στους χώρους εργασίας και το σαμποτάζ στην παραγωγική διαδικασία, μέχρι τη συμμετοχή στις απεργίες και την περιφρούρησή τους, στις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις στο δρόμο. Και όταν λέμε απεργίες δεν εννοούμε τα 24ωρα «πυροτεχνήματα» της ξεπουλημένης εργοδοτικής ΓΣΕΕ την ημέρα της εκάστοτε ψήφισης, ούτε το μάντρωμα στα κομματικά στεγανά του ΠΑΜΕ, αλλά τις απεργίες διαρκείας και τις άγριες απεργίες, που μπλοκάρουν την παραγωγή, προκαλούν υλικό κόστος στα αφεντικά και είναι διατεθειμένες και έτοιμες να αντιμετωπίσουν την καταστολή. Μονάχα έτσι η απεργία μπορεί να γίνει ξανά λέξη επικίνδυνη.

Και αν κάτι τέτοιο στη σημερινή δυστοπική συνθήκη φαντάζει ουτοπικό, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, για να διδάξουν και να εμπνεύσουν τους αγώνες του σήμερα. Από την εξέγερση στο Σικάγο το 1886, όπου και κατακτήθηκε το 8ωρο, μέχρι το ματωμένο Μάη των απεργών καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη το ’36. Από τις μαζικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και τα ξηλωμένα πεζοδρόμια της δεκαετίας του ’60, μέχρι τις απεργίες διαρκείας και τους πρώτους νεκρούς της μεταπολίτευσης. Από τις συγκρουσιακές απεργιακές περιφρουρήσεις της δεκαετίας του ’90, μέχρι τις τεράστιες διαδηλώσεις και συγκρούσεις των πρώτων μνημονιακών χρόνων, όταν και ανέλαβε η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ να αφομοιώσει και να αποσαθρώσει τα κινήματα. Η ιστορία μας δείχνει ότι τίποτα δε μας χαρίστηκε και τίποτα δεν αποκτήθηκε με μια απλωμένη παλάμη, αλλά τα πάντα κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες, όχι νόμιμους ή παράνομους αλλά δίκαιους. Το ίδιο αποδεικνύουν και οι ανά τον πλανήτη εξεγέρσεις τα τελευταία χρόνια, σε Γαλλία, Χιλή, Κολομβία, Κίνα, και αλλού, εκεί όπου η ιστορία γράφεται και που όλα είναι δυνατά.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε βέβαια ότι όσο υπάρχουν κράτη και καπιταλισμός, όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενες, η εργασία ποτέ δε θα αποκτήσει ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά θα είναι πάντα προϊόν εκμετάλλευσης και καταναγκασμός ή αλλιώς μισθωτή σκλαβιά. Έτσι, κανένας αγώνας για την ανάσχεση κάποιου αντεργατικού νομοσχεδίου ή για βελτίωση των συνθηκών εργασίας δε θα είναι ποτέ αρκετός, αν δε στοχεύει στην κοινωνική/ατομική απελευθέρωση και την κατάργηση του κράτους και του καπιταλισμού. Να απορρίψουμε λοιπόν, κάθε δημοκρατική ψευδαίσθηση και να περάσουμε από τη διεκδίκηση στην επαναστατική προοπτική. Να προτάξουμε και να αγωνιστούμε για την κοινωνική επανάσταση, για ένα κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, με βάση την αρχή από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του, στην καθεμία σύμφωνα με τις ανάγκες της.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ, ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

 

https://athens.indymedia.org/post/1612756/

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΕΝΑNTΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

(το κείμενο σε μορφή pdf βρίσκεται εδώ)

Από τους συνδικαλιστικούς αγώνες στο Σικάγο, στους σημερινούς αγώνες της τάξης μας.

Σικάγο 1886, πλατεία Χέιμαρκετ. Αγώνας για την καθιέρωση της 8ωρης εργασίας… 150 χρόνια μετά, το ίδιο συνδικαλιστικό αίτημα επανέρχεται προς διεκδίκηση. Το κράτος και το κεφάλαιο επιτίθενται και επιχειρούν να εξαθλιώσουν πλήρως την τάξη μας, στην προσπάθειά τους να αναδιαρθρωθούν ώστε να αντιμετωπίσουν τη συνεχιζόμενη κρίση, εκμεταλλευόμενα την ύφεση των κοινωνικών-ταξικών αγώνων. Η κρατική διαχείριση της πανδημίας επιτάχυνε μια νέα όξυνση της κρίσης, την οποία -όπως άλλωστε και την προηγούμενη- καλείται να πληρώσει η τάξη μας. Η συνεχής επίθεση στο βιοτικό μας επίπεδο, η δεκαετής οικονομική και ψυχολογική μας εξαθλίωση, η περιστολή των ψηγμάτων αστικοδημοκρατικής ελευθερίας, τα μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας και η καταστολή εν μέσω πανδημίας επιδεινώνουν διαρκώς τις συνθήκες ζωής μας.

Με το πρόσχημα της ασφάλειας και της προστασίας της υγείας μας, εν μέσω πανδημίας, κράτος και κεφάλαιο λαμβάνουν μέτρα που ήδη σχεδίαζαν (και είχαν αρχίσει να εφαρμόζουν), στην κατεύθυνση της εμβάθυνσης της κυριαρχίας τους και της αναπαραγωγής τους. Προσπαθούν να διευρύνουν συνεχώς τα πεδία εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, προκειμένου να αποφύγουν την συνολική τους κατάρρευση μετακυλίοντας το κόστος της κρίσης στην τάξη μας. Εκτός από το κόστος, προσπαθούν, μέσω ιδεολογημάτων περί “ατομικής ευθύνης” και με την πλήρη σύνταξη των ΜΜΕ, να μετακυλήσουν στην τάξη μας και την ευθύνη της εξάπλωσης του κορονοϊού, ώστε να αποσιωπηθούν οι κρατικές ευθύνες.

Η διαχείριση της πανδημίας από το κράτος επικεντρώνει στη σφαίρα των πολιτικών και οικονομικών επιπτώσεών της, και όχι στην διασφάλιση της υγείας μας. Η υγεία μας δεν το ενδιέφερε ποτέ, καθώς την αντιμετωπίζει ως εμπόρευμα και όχι ως κοινωνικό αγαθό. Οι ζωές μας είναι αναλώσιμες, όπως ακριβώς οι ζωές που χάνονται κάθε χρόνο από τη φτώχεια, τους πολέμους κυριαρχίας, τις δολοφονίες στα εργατικά κάτεργα και τα σύνορα, τις αυτοκτονίες.

Κατά τη διάρκεια της πολύμηνης απαγόρευσης κυκλοφορίας, κράτος και κεφάλαιο εντείνουν το καθεστώς της μισθωτής σκλαβιάς, απολύουν, τροποποιούν/ελαστικοποίούν συμβάσεις εργασίας, ενισχύουν την αδήλωτη/μαύρη εργασία, καταργούν το 8ωρο, θεσμοθετούν τις απλήρωτες υπερωρίες, επεκτείνουν την μερική απασχόληση και την τηλεργασία, κατάσχουν τα σπίτια μας με το νέο πτωχευτικό κώδικα, επιχειρούν να τσακίσουν τον συνδικαλισμό και τις απεργίες, παρανομοποιούν τις ακηδεμόνευτες διαδηλώσεις νομοθετώντας την αναγκαστική κρατική τους διαμεσολάβηση, ιδρύουν νέα αστυνομικά σώματα, λαμβάνουν νέα μέτρα καταστολής και ηλεκτρονικής παρακολούθησης. Ταυτόχρονα, στοχοποιούνται περαιτέρω τα πιο ευάλωτα κομμάτια της τάξης μας, οι φυλακισμένοι/ες, μετανάστ(ρι)ες, οι άστεγοι/ες και οι τοξικοεξαρτημένοι/ες.

Το κράτος θωρακίζεται θεσμικά, υλικά και ιδεολογικά, υπό τον διαρκή φόβο μιας κοινωνικής έκρηξης. Ποινικοποιεί την απεργιακή δράση, αναβαθμίζει τον εξοπλισμό του στρατού και της αστυνομίας, και κανονικοποιεί τον καθημερινό αστυνομικό έλεγχο των γειτονιών μας. Η αστική δημοκρατία αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι μπορεί να επανεφευρίσκει διαρκώς τον εαυτό της, ερμηνεύοντας και μεταβάλλοντας κατά το δοκούν τα όρια του νομικού της πλαισίου και της εφαρμογής τους. Προσπαθεί να περιχαρακώσει την έννοια της ελευθερίας μέσα στην κρατικά ορισμένη κανονικότητα. Δεν χρειάζεται να εξελιχθεί σε φασισμό ή μια χούντα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου, τα καταφέρνει πολύ καλά και μόνη της. Συνακόλουθα, το σύνολο των κομμάτων έσπευσε να υιοθετήσει πολεμική ορολογία για ένα ζήτημα υγείας προβάλλοντας την ανάγκη της εθνικής ενότητας και ομοψυχίας (ενάντια στην καταφανή ταξική διαίρεση), την εμπιστοσύνη στο κράτος και τους θεσμούς του, την πίστη στη βιωσιμότητα της καπιταλιστικής οικονομίας. Η ανάκαμψη και η ανάπτυξη που υπόσχονται κράτος και κεφάλαιο
αφορούν και θα ωφελήσουν μόνο τα αφεντικά. Θα υλοποιηθούν πάνω στη δική μας πλάτη, μέσα από τη δική μας καταπίεση κι εξαθλίωση.

Παρά τους κρατικούς σχεδιασμούς, οι γενικευμένες συγκρούσεις στους δρόμους της Ν. Σμύρνης έδειξαν με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο ότι η κοινωνική και ταξική αντίσταση είναι παρούσα, ότι η κοινωνική αντιβία συνεχίζει να αποτελεί μέσο άμυνας κι επίθεσης της τάξης μας, φρενάροντας, έστω και προσωρινά, σε μεγάλο βαθμό την αστυνομική καταστολή στους δρόμους και τις γειτονιές μας. Έδειξαν στο κράτος ότι παρά τη διαρκή θεσμική, υλική και ιδεολογική του θωράκιση απέναντι στο ενδεχόμενο κοινωνικών αναταραχών, παραμένει αδύνατο να ελέγξει και να καταστείλει τα αυθόρμητα κοινωνικά-ταξικά ξεσπάσματα.

Παράλληλα, το φοιτητικό κίνημα εκφράστηκε δυναμικά με καταλήψεις, πορείες και συγκρούσεις ενάντια στο νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο και την παρουσία μπάτσων μέσα στις σχολές, Και το έκανε αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα, ενάντια σε κάθε κομματική προσπάθεια ποδηγέτησής του.

Ως αναρχικοί/ες δεν αναζητούσαμε ποτέ, ούτε αναζητούμε λύσεις στις εκλογικές διαδικασίες, τα κόμματα ή τους αυτόκλητους δεξιούς ή αριστερούς σωτήρες της τάξης μας. Ας μην περιμένουν από εμάς να τους “ταράξουμε στη νομιμότητα”. Οι απαντήσεις μας δίνονται έξω από και ενάντια στη λογική της αστικής δημοκρατίας και νομιμότητας. Δίνονται στους δρόμους, εκεί που αγωνίζεται, διεκδικεί κι αναπνέει λίγο πιο ελεύθερα η τάξη μας, ανάμεσα σε οδοφράγματα, φωτιές και ξηλωμένα πεζοδρόμια. Στους ίδιους δρόμους που αγωνίστηκαν οι απεργοί του Σικάγο, στους δρόμους που εκτελέστηκαν οι πέντε αναρχικοί που πρωτοστάτησαν σε εκείνους τους εργατικούς αγώνες. Κι αν λίγο αργότερα η τάξη μας κατέκτησε το 8ωρο, δεν κατέκτησε την ελευθερία της από τα αφεντικά και το κράτος. Αυτόν τον κοινωνικό/ταξικό αγώνα, τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, τον συνεχίζουμε και σήμερα.

Η οργή της τάξης μας θα πρέπει να ξεσπάσει πάνω σε αυτούς που πραγματικά ευθύνονται για τη σημερινή υγειονομική, κοινωνική και οικονομική κρίση. Ενάντια σε αυτούς που καταδυναστεύουν τις ζωές μας και μας καταδικάζουν στη φτώχεια, την εξαθλίωση και το θάνατο. Το κράτος και τα αφεντικά. Το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης που επιβάλλουν δεν εξανθρωπίζεται. Καταστρέφεται. Πάνω στα συντρίμμια του θα εφεύρουμε απ’ την αρχή τον κόσμο, θα δομήσουμε από την αρχή τις κοινωνικές μας σχέσεις στη βάση της πολιτικής ελευθερίας, της οικονομικής ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Όσο δύσκολο κι αν δείχνει αυτό, γίνεται κάθε μέρα και φανερότερο ότι είναι πλέον η μοναδική ρεαλιστική διέξοδος από την καταστροφική πορεία που έχουν χαράξει για εμάς το κράτος και ο καπιταλισμός.

Συμμετέχουμε, στηρίζουμε, οξύνουμε τους αγώνες της τάξης μας.
Ενάντια στο κράτος και τη μισθωτή σκλαβιά.
Αγωνιζόμαστε για την κοινωνική επανάσταση, για τον ελευθεριακό κομμουνισμό, για την Αναρχία…

Πορεία 6 Μαΐου, 11:00, Προπύλαια

ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ – ΠΟΡΕΙΑ 6 ΜΑΙΟΥ, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 11:00

 

ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Το καθεστώς ελέγχου και απαγορεύσεων και η μόνιμη συνθήκη εξαίρεσης που εγκαθίδρυσε το ελληνικό κράτος, με πρόσχημα τη διαχείριση της παγκόσμιας υγειονομικής και οικονομικής κρίσης, αποτελεί το ιδανικό περιβάλλον ώστε να επιχειρήσει να αναδιαρθρώσει το εργασιακό τοπίο, επαναδιατυπώνοντας τις εργασιακές σχέσεις ακόμα περισσότερο υπέρ των αφεντικών.

Έτσι, στο καθεστώς άγριας εκμετάλλευσης των από τα κάτω τον τελευταίο χρόνο, με την εντατικοποίηση, την τηλεργασία, την ανεργία ή τη μαύρη εργασία, έρχονται να προστεθούν μια σειρά διατάξεων με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, που εκτός των άλλων περιλαμβάνουν την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την επίσημη πλέον κατάργηση του 8ώρου, τη νομιμοποίηση των απλήρωτων υπερωριών, την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας σε ακόμα περισσότερους κλάδους και την τοποθέτηση φραγμών στην κύρυξη απεργιών στους εργασιακούς χώρους.

Στόχος τους να ισχυροποιηθούν ακόμα περισσότερο απέναντι στην κοινωνική βάση, να εξαλείψουν κάθε ψήγμα εργατικής κατάκτησης του παρελθόντος και να βάλουν ταφόπλακα σε κάθε εργατική διεκδίκηση.

ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Το μήνυμα της εξέγερσης του Σικάγο του 1886, της Θεσσαλονίκης του 1936 και κάθε εξέγερσης ενάντια στους δυνάστες των ζωών μας, είναι ότι τίποτα δε μας χαρίστηκε και τίποτα δεν είναι αρκετό. Αντιθέτως, όταν οι άνθρωποι αποφασίσουν να σπάσουν το καθεστώς συναίνεσης και να κάνουν το πέρασμα από τη διαμαρτυρία στην εξέγερση, τότε τα πάντα είναι δυνατά. Γιατί η εργασιακή τους «ειρήνη» είναι ένας διαρκής πόλεμος απέναντι στην τάξη μας. Γιατί η μισθωτή εργασία είναι ένας εκβιασμός του καπιταλιστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος. Καμιά εμπιστοσύνη ή ελπίδα για αλλαγή δε μπορεί να υπάρξει στην συνδικαλιστική – κομματική χειραγώγηση. Ότι έχουμε είμαστε εμείς, το ταξικό μας μίσος, η αλληλεγγύη και οι αυτοοργανωμένοι αγώνες. Το μέλλον δεν ανήκει στον κόσμο της δουλειάς αλλά σε αυτούς και αυτές που θα εξεγερθούν για την κατάργησή της.

ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

…για την κοινωνική επανάσταση, μέχρι την απελευθέρωση και την αναρχία.

ΠΟΡΕΙΑ 6 ΜΑΙΟΥ – ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ – 11:00

Αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, συντρόφισσες-οι